Weer thuis

29 10 2009

Met een flinke klap kwam zojuist het landingsgestel van onze Boeing 747-400 op de landingsbaan van Schiphol terecht. Na 27 uur reizen zijn we blij om weer in ons koude kikkerlandje te zijn.

Advertenties




Weer op Hong Kong

28 10 2009

Beste allemaal,

Even snel een berichtje.. Vanochtend voor de laatste keer ontbijt in de Villa en daarna afscheid genomen van Made, Komang en de rest van het personeel. Zoals Mo het noemt: het was een emotioneel incontinent afscheid; de tissues waren niet aan te slepen.

De rit naar Denpasar viel gelukkig mee, de bochten door de bergen hebben we niet geteld, maar na drie uurtjes rijden waren we bij de luchthaven. Het inchecken verliep redelijk vlot en daarna nog even een bakkie gedaan en rustig naar de gate. Prima vlucht gehad en inmiddels zijn we geland op Hong Kong, waar we eerst de Starbucks in zijn gedoken en nu net even de Burger King onveilig hebben gemaakt.

Het is nog even wachten, over anderhalf uur mogen we naar de gate.

Groetjes,

Den.Photo on 2009-10-28 at 22.49





Het regent… het regent…

24 10 2009

Ja ja…het is echt waar.

In de verte hoorde we al wat rommelen, tijdens onze lunch. We hebben vandaag een rustdag, en het begint inmiddels te regenen, waaien en onweren

We kregen aan het begin van de vakantie te horen dat het in dit gebied niet meer heeft geregend sinds december. Leuk hoor, hebben wij weer. Op het ogenblik zit ik lekker te tikken onder de bale benong, en het komt met flinke sloten naar beneden. En de bootjes die op zee varen, proberen haastig weer aan wal te komen.

Ach, het zal wel weer overgaan. En het is toch bijna aan het eind van de vakantie. Gister was het ook al wat minder met het weer. We zijn wederom naar Menjangan gereden om 2 duiken te maken. ’s Morgens scheen de zon, en tot de middag was het best lekker. Tot na onze 2 duik, de zon achter een wolkendek weg was verstopt. Niet dat het erg was. Want de temperatuur was nog steeds rond de 30 graden, en voorop het dek zat je net zo hard te verknetteren van de zon die je door de wolken heen voelde prikken.

De duiken zelf waren weer wondermooi. De eerste duik hebben we een murene gezien, en de instructeur dook na een 3 kwartier ineens tussen het koraal weg, om iets te pakken. Hij kwam vervolgens boven met een ballonvis, die zichzelf al helemaal op had laten zwellen.

Een erg bizar gevoel om het visje te aaien, het voelde ook echt als een ballon gevuld met water, alleen dan met haartjes erop.

Dennis heeft nog een stukje kunnen filmen op het moment dat de instructeur mij het visje overhandigde. Erg leuk.

Na de eerste duik hebben we weer een “heerlijke” lunch genoten, een nep tupperware bakje met nasi en een plastic lepeltje stond er weer op het menu.

Anneke had van voorgaande keren haar buik er nog vol van, dat ze ’s morgens zelf wat boterhammen had verstopt in haar tas. Die hoefde dus niet meer.

De 2 duik was ook helemaal super. Alhoewel niet iedereen alles heeft kunnen aanschouwen.

Ik heb 2 keer een rog kunnen bewonderen, en allemaal hebben we een flinke schildpad gezien, die waarschijnlijk zo schrok van aanstormende paparazzi Anneke met haar flits geweld, dat ze snel maakte dat ze weg kwam. Waanzinnig om te zien hier hoe relaxed zo’n beest weg zwemt.

Er was een redelijke stroming waar we ons door mee konden laten nemen. En ik hoefde alleen maar rechtop te gaan “hangen” en naar de muur van koraal te kijken die langzaam aan ons voorbij trok. Bijna alsof je naar een documentaire zat te kijken.

Op een gegeven moment begon meneer de instructeur op zijn fles te tikken, en was aan het wijzen ergens in de verte. Een mooie flinke rog maakte aanstalten om te vluchten voor ons. Maar we hadden hem nog net in de gaten.

2 tellen later begint de zeemerman weer te klingelen op zijn fles, en naar beneden te wijzen. Opnieuw heel in de verte een rog. Ik heb hem nog net kunnen zien, maar voor de camera’s was het te ver helaas.

Vervolgens zijn we een stukje naar boven gegaan en kwamen we aan de bovenkant van het rif, waar je het gevoel kreeg of je naar een soort grasveld keek. Super om te zien dit.

Na ruim 50 minuten zat ook de 2e duik er weer op. Met nog 75 bar in mijn fles over, vond ik dat ik het toch niet echt slecht had gedaan voor een beginneling. Voor degenen helemaal zonder duik ervaring, 50 bar is een beetje het minimum om weer naar de oppervlakte te gaan. Het gaat dus steeds beter.

Inmiddels is het hier weer droog, alleen nog geen zonnetje te bekennen.

Ik ga Dennis vragen om dit stukje op de blog te knallen, en zelf neem ik nog maar even een verfrissende duik in ons subtropisch zwemparadijs.

Groetjes,
Ron.





Ontvoering

22 10 2009

Hallo allemaal,

Het is al weer een paar dagen geleden dat jullie wat van ons hebben gehoord.. ondertussen is er weer veel spannends gebeurd…

Voor afgelopen dinsdag hadden we een bezoek aan de plaats Ubud op de planning staan. Omdat we er al vroeg uit moesten zijn we maandagavond allemaal op tijd naar bed gegaan, 7 uur de volgende ochtend werden we immers al opgehaald.

Net toen ik mijn tandjes wilde gaan poetsen zei Ron dat ik maar wat kleding voor een paar dagen moest inpakken, en ook de nette kleding moest mee… De rest van de groep wist ondertussen al dat Ron maanden geleden iets voor ons samen had geregeld… een bijzondere verrassing voor onze ‘huwelijksreis’.

Wie mij een beetje kent weet dat ik niet zo sta te springen voor verrassingen… dus zo goed en kwaad als het ging maar voor alle mogelijke gelegenheden wat kleding ingepakt en toen lekker naar bed.

De volgende ochtend vroeg in de auto op weg naar Ubud. Onderweg zijn we eerst gestopt voor een Balinese dansvoorstelling met Kamelang muziek. De voorstelling duurde een uur en was best leuk om een keer gezien te hebben, maar het leek meer op een soort poppenkast. We hebben dan ook in een deuk gelegen toen Ron halverwege riep ‘Jan Klaassen, Jan Klaassen.. de boeven zitten daar!!!’.

Na de voorstelling doorgereden naar een zilversmid waar ze weer hun uiterste best deden om de sierraden aan de man te brengen en vervolgens naar een galerie die bomvol hing met schilderijen.

Rond de middag kregen we al flinke trek en zijn we bij een restaurantje gestopt waar we heerlijk hebben zitten eten. En toen kreeg ik wat door… Erik (onze chauffeur) had het er namelijk over dat hij Ron en mij na het eten af zou zetten en dat de rest van de groep door zou gaan. Vol verwachting stapten we weer in de auto om verder te rijden. Bij ieder vervallen hutje riep Mo ‘kijk Den, daar is het!’. Even later sloeg Erik linksaf en reden we een enigszins vervallen pad in. Dat zal wat worden dacht ik nog… maar niet veel later bekroop me het Dynasty gevoel. Ron bleek twee nachten in het Kupu Kupu Barong Spa Resort te hebben geboekt, een van de twee meest luxe resorts op Bali. Een groot hek doemde op in de verte met aan beide zijden een bewaker. Voordat we door mochten rijden werd de auto met spiegels aan de onderkant gecontroleerd of we niet stiekum een bom mee zouden smokkelen.

Toen we eenmaal stilstonden stapten er dus 9 man uit twee busjes… wat enige verwarring bij het personeel van het resort teweeg bracht. Maar al snel was duidelijk dat het om Ron en mij ging en na een diepe buiging van het personeel kregen we een bloemenkrans om. Dan voel je je wel een beetje opgelaten kan ik je zeggen!

Iedereen snel gedag gezegd (waar bij we ons overigens afvroegen waar Wil was… bleek later dat we die bij het restaurant waren vergeten…) en toen door naar de receptie.

Ook hier weer gastvriendelijkheid tot in het extreme. We zijn best wat gewend maar dit sloeg alles. Eerst kregen we geparfumeerde handdoekjes om ons op te frissen en twee tellen later stond er een ober met twee cocktails. Nadat we onze persoonlijke butler kregen toegewezen vervolgde een wandeling naar onze kamer.

Het bleek een schitterende ‘mini-villa’ te zijn bovenaan een berg die uitkeek op de rijstvelden en de rivier. Een badkamer met enorm groot rond bad, een douche waar je je auto in kon parkeren en een bed waarin je kunt verdwalen. Op het prive-terras een klein zwembad waarbij je over de rand van het zwemhad zo de diepte inkeek met een fantastisch uitzicht.

Na een duik en ons opfrissen was het tijd voor het diner. Hiervoor had Ron wel een heel bijzondere plek in het resort geboekt.. drijvend in het water stond een tafeltje voor twee, omgeven door kaarsen, bloemen en muziek. We hadden aardig wat bekijks maar daardoor smaakte de vijf gangen er niet minder om. Dit resort heeft ongetwijfeld de beste keuken van Bali. Met de grootste zorg was ieder gerecht bereidt en de borden waren kunstwerkjes op zich.

Het waren maar twee dagen maar het is bijna te veel om op te schrijven. Van het uiterst vriendelijke personeel (die overigens allemaal foutloos je naam wisten), drie keer per dag schone handdoeken, de persoonlijke butler die tijdens het diner het licht dimde in de kamer, de kimono’s op bed legde, je slippertjes klaarzette en de muggenstekkers in het stopcontact plaatste, tot het meest fantastische ontbijt dat je je maar kunt wensen. Zoveel luxe maak je niet vaak mee.

Het was een onvergetelijke ervaring en de mooiste honeymoon die je je maar kunt wensen! Onwijs bedankt kanjer!

Den.

kupaIMG_2735IMG_2728IMG_2725IMG_2723IMG_2706IMG_2686IMG_2680IMG_2678IMG_2742IMG_2765IMG_2749





De Kampong

16 10 2009

Een Kampong is een wijk, dorp of klein stadje.

Woensdag had ons personeel een vrije dag in verband met een ceremonie hier op Bali. Iedereen had op deze dag vrij om de ceremonie te kunnen vieren. Made was zo gastvrij geweest om ons uit te nodigen voor een bezoek aan de Kampong waar zij woont, samen met Iloh en Komang.

In de ochtend hebben we dus ouderwets zelf ons ontbijtje klaargemaakt en niet lang daarna kwam een voor een ons personeel met aanhang om offers te brengen bij de villa. Na de lunch was het net een grote verkleedpartij bij de villa, iedereen moest immers in sarong op bezoek bij de Kampong. Rond twee uur arriveerden Made, Iloh en Komang bij de villa om ons op te halen. Een wandeling van 20 minuten op het heetst van de dag viel ons Hollanders niet mee… het schijnt dat het niet netjes is om bezweet aan te komen op de ceremonie, maar al na 5 minuten was er bij niemand van ons meer een droog stukje te bekennen… je voelde de zweetdruppels zelfs vanonder je sarong op je slippers druppen.

Aangekomen op de Kampong werden we hartelijk ontvangen door alle bewoners en uitgenodigd om bij het huis, of beter gezegd hutje, van Made plaats te nemen. Schalen fruit en heerlijk koude ijsthee werden aangerukt.

Al snel besef je je hoe bijzonder deze uitnodiging was, zoiets maak je als ‘toerist’ niet snel mee.

Het gaf me ook wel een dubbel gevoel: overdag zien ze alle luxe waarin we ons bevinden en ’s avonds hebben ze niet meer dan een golfplaten dak boven hun hoofd.

Het is inderdaad waar: geld maakt niet gelukkig, het maakt het leven soms wat eenvoudiger. Het is zo mooi te zien hoe men hier met eenvoudige dingen gelukkig kan zijn. Familie en vrienden zijn hier veel meer waard dan een mooi huis en een glimlach en gastvriendelijkheid staan hier hoog in het vaandel.

We hebben gezellig zitten praten met Made, over haar familie en over de verschillen tussen ons en de mensen hier op Bali. Van de flatgebouwen waarin we leven tot ijs op de sloten. Soms was het wel even slikken, zeker als je hoort dat iemand ziek is en er gewoon geen geld of medische zorg voorhanden is.

Na een uurtje in de verkoelende schaduw bij Made zijn we nog even bij het huis van Komang langs geweest om vervolgens naar de tempel van de Kampong te gaan. Al bij de entree van de tempel wordt je veel duidelijk: het weinige geld dat men hier verdient (zo’n 42 euro per maand) geven ze uit aan de bouw van een eigen tempel. Van het mooiste gouden houtsnijwerk op de deuren tot de prachtige beelden in de tempel: hier draait het allemaal om. Vooraf hadden we aan Erik (onze chauffeur) gevraagd waarmee we Made en haar familie konden bedanken voor de uitnodiging. Op zijn aanraden hebben we allemaal wat geld geschonken aan de tempel, waarvoor iedereen ons dan ook hartelijk bedankte.

Na de het bezoek aan de tempel werden we uitgenodigd door de oom van Komang voor een kopje koffie. Hij heeft een goede baan bij de overheid en dat was ook duidelijk te zien aan het huis… vergeleken bij het huis van Made was dit luxe; tegels op de vloer en een prachtige binnentuin. De hele familie werd aan ons voorgesteld en ook opa kwam even later kennismaken. Wederom fruit en zoete hapjes in overvloed.

Na de koffie was het tijd om afscheid te nemen en te beginnen aan onze terugreis naar de villa.

Wat mij betreft kan geen rijstveld, geen waterval, geen dolfijn en zelfs geen duik in ons prachtige zwembad op tegen deze ervaring… het was de mooiste van deze vakantie!





Dol fijn!

16 10 2009

Het is toch wel verschrikkelijk afzien deze vakantie. Normaal sta ik nooit zo vroeg op, maar vanmorgen ging de wekker alweer om half 6.

Onze huishoudster had op ons verzoek een afspraak gepland, voor een dolfijnen speur tocht die Anneke, Monique en Ron op de Balische zee wilde gaan maken.

Ze had een vriend/kennis of misschien wel een familielid weten te strikken die hier voor te porren was. Het is echt ongelooflijk, iedereen kent hier wel iemand die weer ergens in handelt, verkoopt, verbouwd of er op een andere manier wel raad mee weet.

Goed, om 6 uur vanmorgen zouden we opgepikt worden, met een soort mini catamaran, aan het strand, vlak voor ons huis.

Cor die ook vroeg haar bed uit was, en zo lief wilde zijn om nog een bakkie voor ons te zetten, opende even over half 6 de gordijnen, en zag tot haar verbazing dat de man al lang en breed voor onze toko lag te wachten met zijn Titanic.

We zijn er nu dus onderhand wel achter dat, je hier zeker een kwartier van de tijd af moet halen ipv op tellen. Die mensen zijn wonder boven wonder werkelijk altijd te vroeg op hun afspraak.

Wij met de blaren op onze tong van het achterover slaan van de thee en koffie, zijn we op weg gegaan voor de grote zoekactie.

Na een 45 minuutjes lichtelijk doof te zijn geworden van het buitenboord koffie pruttelaartje naast m’n oor, zagen we in de verte een school van dezelfde soort boten liggen.

Daar moest dus iets aan de hand zijn. Mijn hemel, hoe meer we in de buurt kwamen, hoe drukker het werd. Het was er drukker dan de ochtend spits op de A4. We waren net kleine eendjes, die achter moeders aan liepen. Wees er iemand naar rechts zag je alle bootjes naar rechts gaan. Wees er iemand naar links, stoof het hele zootje weer naar links. In het begin hebben we in de verte nog iets gezien wat volgens ons veel groter was dan een dolfijn en we vermoeden een orka of walvis.

Gezien de grootte van het bootje waren we blij dat dat “iets” ver weg is gebleven. Opeens zaten we midden tussen de dolfijnen. We hebben er zeker een stuk of tien gezien. De foto’s zijn soms zoekplaatjes, maar als je ze gaat vergroten zie je duidelijk dat het dolfijnen zijn Dennis gaat proberen ze wat vergroot op de site te zetten, maar die heeft ook nog 242 meter film te monteren.

Op de terugweg naar het huis hadden we een behoorlijke wind tegen die steeds een aardige golf water in het bootje joeg. Bij een watertemperatuur van ruim 30 graden is dat echter niet zo’n probleem maar toen we terugkwamen bij het huis had niemand meer een droge draad aan het lijf.

Ron moest gaan hozen om alsnog met de boot terug te komen op het strand, we hebben het gered en niemand kan ons deze ervaring meer afnemen.

Ron, Monique en Anneke





Duiken bij Tulamben

13 10 2009

Hallo thuisfront, hopelijk gaat alles goed daar. Hier hebben we echt weer een heel spannende dag beleefd.
We hadden ons met zijn 7 nen aangemeld om te duiken en we gingen naar Tulamben waar het schipwrak de US Liberty ligt. Weer opnieuw pakken passen bij de duikshop en met de busjes: 2 stuks 2 uur rijden naar de stek. We gingen vanaf de kust en hadden laarsjes nodig om te lopen.
Onderweg nog 14 km te gaan schoot er een motor onder/tegen onze bus en het zag er erg uit zoals het gebeurde maar al met al viel het wel mee. De jongens hadden alleen schaafwonden en de motor was niet zo heel erg beschadigd. Na alles in de minne geschikt te hebben konden we onze weg vervolgen. Eenmaal op de plek van bestemming hoefde we weer niets te doen. Alles werd weer gedragen (deze keer door de lokale bevolking en het waren vooral vrouwen). Ze konden 2 flessen en 2 loodgordels dragen of ze namen een hele krat en een fles. De eerste duik gingen we met onze spullen aan (zonder vliezen) het water in en hebben een mooie duik gemaakt rondom het schip.
We hebben zo’n mooie pracht aan vissen en koraal enz. gezien. Wormen die uit de grond steken en als je dichterbij komt kruipen ze weer in hun gaatje. Er waren hier ook wel grotere vissen dan bij het eiland waar we gedoken hebben op zaterdag. Na een duik van ongeveer een half uur over de rotsstenen het strand weer op krabbelen konden slechts enkele van ons. De stroming was hevig en de stenen glibberig en erg ongelijk. Na een rust van ongeveer 1 uur en 15 minuten gingen we ons voorbereiden op de volgende duik. Sylvia besloot de 2e duik niet te maken omdat ze niet zo goed kon klaren. Tussen de duiken door krijgen we lekker nasi te eten en wat te drinken. Het is echt heel erg luxe. We gingen door het schip en dit ligt niet horizontaal in het water, begonnen bij het diepere gedeelte en gingen naar ongeveer 5 meter. Er was niet echt veel meer te onderscheiden van het oorspronkelijke schip. Het roer was nog wel duidelijk maar waar het anker of de boeg had gezeten kon je niet goed zien.
De terugtocht naar het strand ging bij mij in ieder geval iets beter, want ik mocht mijn vest in de branding uitdoen en alles werd (weer heel luxe) aan de kant gebracht. Iedereen heeft een fijne duik gehad maar of we nog een keer zo van het strand af willen gaan voor een duik, daar moeten we nog even over nadenken. Corry en Monique zijn deze dag bij de villa gebleven.
Morgen zijn we uitgenodigd bij Madé de huishoudster voor een ceremonie welke gehouden word in de ochtend en begin van de middag. En later op de dag komt de plaatselijke bevolking naar het strand. Dus hebben we nog meer te kijken.

Dit stukje (13-10-2009) geschreven door Connie