Het regent… het regent…

Ja ja…het is echt waar.

In de verte hoorde we al wat rommelen, tijdens onze lunch. We hebben vandaag een rustdag, en het begint inmiddels te regenen, waaien en onweren

We kregen aan het begin van de vakantie te horen dat het in dit gebied niet meer heeft geregend sinds december. Leuk hoor, hebben wij weer. Op het ogenblik zit ik lekker te tikken onder de bale benong, en het komt met flinke sloten naar beneden. En de bootjes die op zee varen, proberen haastig weer aan wal te komen.

Ach, het zal wel weer overgaan. En het is toch bijna aan het eind van de vakantie. Gister was het ook al wat minder met het weer. We zijn wederom naar Menjangan gereden om 2 duiken te maken. ‘s Morgens scheen de zon, en tot de middag was het best lekker. Tot na onze 2 duik, de zon achter een wolkendek weg was verstopt. Niet dat het erg was. Want de temperatuur was nog steeds rond de 30 graden, en voorop het dek zat je net zo hard te verknetteren van de zon die je door de wolken heen voelde prikken.

De duiken zelf waren weer wondermooi. De eerste duik hebben we een murene gezien, en de instructeur dook na een 3 kwartier ineens tussen het koraal weg, om iets te pakken. Hij kwam vervolgens boven met een ballonvis, die zichzelf al helemaal op had laten zwellen.

Een erg bizar gevoel om het visje te aaien, het voelde ook echt als een ballon gevuld met water, alleen dan met haartjes erop.

Dennis heeft nog een stukje kunnen filmen op het moment dat de instructeur mij het visje overhandigde. Erg leuk.

Na de eerste duik hebben we weer een “heerlijke” lunch genoten, een nep tupperware bakje met nasi en een plastic lepeltje stond er weer op het menu.

Anneke had van voorgaande keren haar buik er nog vol van, dat ze ‘s morgens zelf wat boterhammen had verstopt in haar tas. Die hoefde dus niet meer.

De 2 duik was ook helemaal super. Alhoewel niet iedereen alles heeft kunnen aanschouwen.

Ik heb 2 keer een rog kunnen bewonderen, en allemaal hebben we een flinke schildpad gezien, die waarschijnlijk zo schrok van aanstormende paparazzi Anneke met haar flits geweld, dat ze snel maakte dat ze weg kwam. Waanzinnig om te zien hier hoe relaxed zo’n beest weg zwemt.

Er was een redelijke stroming waar we ons door mee konden laten nemen. En ik hoefde alleen maar rechtop te gaan “hangen” en naar de muur van koraal te kijken die langzaam aan ons voorbij trok. Bijna alsof je naar een documentaire zat te kijken.

Op een gegeven moment begon meneer de instructeur op zijn fles te tikken, en was aan het wijzen ergens in de verte. Een mooie flinke rog maakte aanstalten om te vluchten voor ons. Maar we hadden hem nog net in de gaten.

2 tellen later begint de zeemerman weer te klingelen op zijn fles, en naar beneden te wijzen. Opnieuw heel in de verte een rog. Ik heb hem nog net kunnen zien, maar voor de camera’s was het te ver helaas.

Vervolgens zijn we een stukje naar boven gegaan en kwamen we aan de bovenkant van het rif, waar je het gevoel kreeg of je naar een soort grasveld keek. Super om te zien dit.

Na ruim 50 minuten zat ook de 2e duik er weer op. Met nog 75 bar in mijn fles over, vond ik dat ik het toch niet echt slecht had gedaan voor een beginneling. Voor degenen helemaal zonder duik ervaring, 50 bar is een beetje het minimum om weer naar de oppervlakte te gaan. Het gaat dus steeds beter.

Inmiddels is het hier weer droog, alleen nog geen zonnetje te bekennen.

Ik ga Dennis vragen om dit stukje op de blog te knallen, en zelf neem ik nog maar even een verfrissende duik in ons subtropisch zwemparadijs.

Groetjes,
Ron.