Dol fijn!

Het is toch wel verschrikkelijk afzien deze vakantie. Normaal sta ik nooit zo vroeg op, maar vanmorgen ging de wekker alweer om half 6.

Onze huishoudster had op ons verzoek een afspraak gepland, voor een dolfijnen speur tocht die Anneke, Monique en Ron op de Balische zee wilde gaan maken.

Ze had een vriend/kennis of misschien wel een familielid weten te strikken die hier voor te porren was. Het is echt ongelooflijk, iedereen kent hier wel iemand die weer ergens in handelt, verkoopt, verbouwd of er op een andere manier wel raad mee weet.

Goed, om 6 uur vanmorgen zouden we opgepikt worden, met een soort mini catamaran, aan het strand, vlak voor ons huis.

Cor die ook vroeg haar bed uit was, en zo lief wilde zijn om nog een bakkie voor ons te zetten, opende even over half 6 de gordijnen, en zag tot haar verbazing dat de man al lang en breed voor onze toko lag te wachten met zijn Titanic.

We zijn er nu dus onderhand wel achter dat, je hier zeker een kwartier van de tijd af moet halen ipv op tellen. Die mensen zijn wonder boven wonder werkelijk altijd te vroeg op hun afspraak.

Wij met de blaren op onze tong van het achterover slaan van de thee en koffie, zijn we op weg gegaan voor de grote zoekactie.

Na een 45 minuutjes lichtelijk doof te zijn geworden van het buitenboord koffie pruttelaartje naast m’n oor, zagen we in de verte een school van dezelfde soort boten liggen.

Daar moest dus iets aan de hand zijn. Mijn hemel, hoe meer we in de buurt kwamen, hoe drukker het werd. Het was er drukker dan de ochtend spits op de A4. We waren net kleine eendjes, die achter moeders aan liepen. Wees er iemand naar rechts zag je alle bootjes naar rechts gaan. Wees er iemand naar links, stoof het hele zootje weer naar links. In het begin hebben we in de verte nog iets gezien wat volgens ons veel groter was dan een dolfijn en we vermoeden een orka of walvis.

Gezien de grootte van het bootje waren we blij dat dat “iets” ver weg is gebleven. Opeens zaten we midden tussen de dolfijnen. We hebben er zeker een stuk of tien gezien. De foto’s zijn soms zoekplaatjes, maar als je ze gaat vergroten zie je duidelijk dat het dolfijnen zijn Dennis gaat proberen ze wat vergroot op de site te zetten, maar die heeft ook nog 242 meter film te monteren.

Op de terugweg naar het huis hadden we een behoorlijke wind tegen die steeds een aardige golf water in het bootje joeg. Bij een watertemperatuur van ruim 30 graden is dat echter niet zo’n probleem maar toen we terugkwamen bij het huis had niemand meer een droge draad aan het lijf.

Ron moest gaan hozen om alsnog met de boot terug te komen op het strand, we hebben het gered en niemand kan ons deze ervaring meer afnemen.

Ron, Monique en Anneke