De Kampong

Een Kampong is een wijk, dorp of klein stadje.

Woensdag had ons personeel een vrije dag in verband met een ceremonie hier op Bali. Iedereen had op deze dag vrij om de ceremonie te kunnen vieren. Made was zo gastvrij geweest om ons uit te nodigen voor een bezoek aan de Kampong waar zij woont, samen met Iloh en Komang.

In de ochtend hebben we dus ouderwets zelf ons ontbijtje klaargemaakt en niet lang daarna kwam een voor een ons personeel met aanhang om offers te brengen bij de villa. Na de lunch was het net een grote verkleedpartij bij de villa, iedereen moest immers in sarong op bezoek bij de Kampong. Rond twee uur arriveerden Made, Iloh en Komang bij de villa om ons op te halen. Een wandeling van 20 minuten op het heetst van de dag viel ons Hollanders niet mee… het schijnt dat het niet netjes is om bezweet aan te komen op de ceremonie, maar al na 5 minuten was er bij niemand van ons meer een droog stukje te bekennen… je voelde de zweetdruppels zelfs vanonder je sarong op je slippers druppen.

Aangekomen op de Kampong werden we hartelijk ontvangen door alle bewoners en uitgenodigd om bij het huis, of beter gezegd hutje, van Made plaats te nemen. Schalen fruit en heerlijk koude ijsthee werden aangerukt.

Al snel besef je je hoe bijzonder deze uitnodiging was, zoiets maak je als ‘toerist’ niet snel mee.

Het gaf me ook wel een dubbel gevoel: overdag zien ze alle luxe waarin we ons bevinden en ‘s avonds hebben ze niet meer dan een golfplaten dak boven hun hoofd.

Het is inderdaad waar: geld maakt niet gelukkig, het maakt het leven soms wat eenvoudiger. Het is zo mooi te zien hoe men hier met eenvoudige dingen gelukkig kan zijn. Familie en vrienden zijn hier veel meer waard dan een mooi huis en een glimlach en gastvriendelijkheid staan hier hoog in het vaandel.

We hebben gezellig zitten praten met Made, over haar familie en over de verschillen tussen ons en de mensen hier op Bali. Van de flatgebouwen waarin we leven tot ijs op de sloten. Soms was het wel even slikken, zeker als je hoort dat iemand ziek is en er gewoon geen geld of medische zorg voorhanden is.

Na een uurtje in de verkoelende schaduw bij Made zijn we nog even bij het huis van Komang langs geweest om vervolgens naar de tempel van de Kampong te gaan. Al bij de entree van de tempel wordt je veel duidelijk: het weinige geld dat men hier verdient (zo’n 42 euro per maand) geven ze uit aan de bouw van een eigen tempel. Van het mooiste gouden houtsnijwerk op de deuren tot de prachtige beelden in de tempel: hier draait het allemaal om. Vooraf hadden we aan Erik (onze chauffeur) gevraagd waarmee we Made en haar familie konden bedanken voor de uitnodiging. Op zijn aanraden hebben we allemaal wat geld geschonken aan de tempel, waarvoor iedereen ons dan ook hartelijk bedankte.

Na de het bezoek aan de tempel werden we uitgenodigd door de oom van Komang voor een kopje koffie. Hij heeft een goede baan bij de overheid en dat was ook duidelijk te zien aan het huis… vergeleken bij het huis van Made was dit luxe; tegels op de vloer en een prachtige binnentuin. De hele familie werd aan ons voorgesteld en ook opa kwam even later kennismaken. Wederom fruit en zoete hapjes in overvloed.

Na de koffie was het tijd om afscheid te nemen en te beginnen aan onze terugreis naar de villa.

Wat mij betreft kan geen rijstveld, geen waterval, geen dolfijn en zelfs geen duik in ons prachtige zwembad op tegen deze ervaring… het was de mooiste van deze vakantie!