Krap(b) in bad

Deze morgen waren we allemaal weer vroeg uit de veren.
Het werd de dag van onze eerste 2 duiken op Bali.
Om 6 uur werden Dennis en ik gewekt met het riedeltje van onze heldinnen van de “levende Jukebox” Thank you.
Douchen, aankleden je kent het wel. Wij relax richting het terras lopen voor het ontbijt, begint Mo (die mocht uitslapen , maar volgens mij al een uur op 1 van de strandbedjes lag te kijken of er misschien nog leuke oud Hollandsche Balineesche man voor onze toko zouden stoppen) te gillen -KOM KIJKEN, KOM KIJKEN!!!-. Wijzend in ons subtropische zwembad was vanuit zee een krab aan komen schuifelen, die waarschijnlijk een paar gebleekte scharen wilde hebben.
Het beestje kroop snel ergens een hoek in en werd even later gered van zijn behandeling door de ”goddelijke” poolboy.

Een klein uurtje later na het ontbijt arriveerde de chauffeur van de duikschool, om ons op te pikken voor het passen van de duikuitrusting.
Nadat dit gebeurd was, konden we eindelijk op weg naar de duikstek. Welke zich aan de noord-west kant van Bali bevond. Een ”riante” en zeer ” comfortabele” bus bracht ons die richting op.
Dennis heeft nu nog pijn in zij stuitje van de ijzeren stang die door de bank heen kwam.
En elke keer vraag je je weer af: Hoeveel mensen hier het leven laten in het verkeer.
Dit is bijna niet te geloven, de duizenden scootertjes die dwars voor/achter en naast de auto’s, en vrachtwagens krioelen als muggen door het riet.

Eenmaal aangekomen op lokatie, moesten we plaatsnemen in een restaurantje, en wachten op het sein -veilig- van onze duikinstructeur.
Heel vervelend detail, je hoeft hier zelf niets te dragen, van je duikuitrusting, alles wordt dus voor je gedaan. Enfin, wij een paar tellen later op de -loveboat- met z’n 7-en richting een eilandje voor de kust.
Onderweg wees de instructeur ons op een hoge berg in de verte. Een vulkaan op Java in zicht.
Sylvia moest onze schuitje verlaten en naar een ander boot omdat zij een discovery duik ging doen.
Even later stonden we in onze shorty’s, en mochten we het water in. Hehe…eindelijk.

Maar eerlijk is eerlijk, de rit en het wachten werd beloond bij het uittrimmen van de vesten.
We zijn niet dieper geweest dan een meter of 18, maar dat was ook niet echt nodig om al het moois te kunnen bewonderen. Koraal in allerlei soorten en maten, vissen groot en klein. Zelfs een flinke schildpad lag ergens op een rand te wachten tot we voorbij kwamen. Het was alsof je in een chinees restaurant voor een aquarium stond te kijken.
Onderweg kwamen we Syl ook nog tegen met haar buddy.
Na een 45 minuutjes te hebben rond gedobberd, zijn we weer naar de oppervlakte gegaan, en ook weer het relaxte was, dat je niet terug naar de boot terug hoefde. De boot kwam dus gewoon naar jou toe.

Na de lunch die op de boot naar binnen werd gewerkt, hadden we nog eventjes de tijd voor een speelkwartiertje. De kinderen bleven aan boord in de schaduw en ik ben over een gammele stijger richting een tempel gelopen die er op een berg stond. Hartstikke goed dat jullie aan dek zijn gebleven guys. Het was werkelijk bloedheet daar boven. Dat was dus heel snel een paar piccies maken, en weer rap terug naar de kotter toe, waar we vrijwel direct weer onze pakken aan mochten doen voor de 2 duik.
Vanaf deze locatie, mochten we weer het water in, en zijn we meegedreven met de stroming.
Dennis heeft voor het eerst zijn film camera geprobeerd, en is godzijdank niet volgelopen.
Ook deze onderwatertrip was meer dan de moeite waard.
Zo bijzonder om tussen alle planten en vissen te zwemmen in de meest mooie kleur combinaties.
Syl zijn we dit keer niet tegen gekomen op de onderwater snelweg, maar de lucky girl, vertelde wel even dat ze samen met haar buddy, een haai was tegen gekomen.
Ach, wie weet komen we er ook nog wel 1 tegen.

Dikke knuffels vanuit de bale benong (of zoiets). Dat is een Indonesisch hutje in de tuin, waar je lekker in de schaduw kan liggen, wat slapen, drinken, of lekker kletsen met elkaar.

Groetjes,
Ron